Ζήσης Σέγκλιας

Ο Ζήσης Σέγκλιας (Έδεσσα, 1984) είναι επίκουρος καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα
Προσχολικής Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Σπούδασε σύνθεση και μουσικό
θέατρο στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του ΑΠΘ (προπτυχιακό) και το Πανεπιστήμιο
Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών του Γκρατς (μεταπτυχιακό). Εκπόνησε τη διδακτορική
και μεταδιδακτορική του διατριβή στο ΤΜΣ του ΑΠΘ. Όλες του οι σπουδές έχουν
χρηματοδοτηθεί από το ΙΚΥ και το Ίδρυμα Ωνάση.
Από το 2012 έως το 2025 δίδαξε ως συμβασιούχος καθηγητής Παιδαγωγική, Σύνθεση και
Δημιουργικές Πρακτικές στο Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης (ΠΘ), το Τμήμα
Μουσικών Σπουδών (ΑΠΘ), το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης (ΠΑΜΑΚ) και το
Τμήμα Εργοθεραπείας (ΠΔΜ). Από το 2008 έως το 2023 δίδαξε σε ωδεία όπως το Κρατικό
Ωδείο Θεσσαλονίκης, αλλά και στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 2018
δίδαξε το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Μουσικοκινητικής Αγωγής Orff στη Σχολή Μωραΐτη. Το
2025-2026 επιμελήθηκε και δίδαξε στο πρόγραμμα Composing Sound Paintings που
απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 5-10 ετών στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, με
χρηματοδότηση του Ιδρύματος Ernst von Siemens.
Η συνθετική δημιουργία του Ζήση Σέγκλια επικεντρώνεται σε ηχητικά σώματα και
γλωσσικές δομές. Μεγάλο μέρος του έργου του εστιάζει στη σχέση ανάμεσα στον ήχο, τη
φωνή και τη σημειολογία της, όπως αυτή ορίζεται από τη γλώσσα. Αποκορύφωμα της μέχρι
τώρα διεθνούς καριέρας του αποτελεί η όπερα To the Lighthouse το 2017, ανάθεση από το
φεστιβάλ όπερας του Bregenz στην Αυστρία, σε λιμπρέτο Ernst Binder/Virginia Woolf,
Ακολούθησε το Not I to 2023, ανάθεση από την Εθνική Λυρική Σκηνή, πάνω στον ομώνυμο
μονόλογο του Samuel Beckett, σε συνεργασία με τη θεατρική ομάδα Σημείο 0 και τον
σκηνοθέτη Σάββα Στρούμπο. Για τον Απρίλη του 2026 στον Σέγκλια ανατέθηκε από το
Konzertaus Wien της Αυστρίας η σύνθεση ωραίου μουσικοθεατρικού έργου υπό τον τίλτο
Qu4d, πάνω στο τηλεοπτικό έργο του Beckett Quad. Για το 2023 του απονεμήθηκε από το
αυστριακό κράτος υποτροφία για το σύνολο της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας.
Η ερευνητική του δραστηριότητα -πέρα από τον ερευνητικό χαρακτήρα της συνθετικής
πράξης καθαυτής (practice as research)- έχει να κάνει με έρευνα βασισμένη στην πράξη
(practice based research) και πιο συγκεκριμένα με την συνθετική διαδικασία και τον τρόπο
που αυτή μπορεί να διευρυνθεί μέσα από συνεχείς ανατροφοδοτήσεις ανάμεσα στον συνθέτη
και τους μουσικούς. Τα ζητήματα που θίγονται, πέρα από το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, έχουν
να κάνουν με νέες μεθόδους εκμάθησης του μουσικού κειμένου, με νέες αισθητικές και
κοινωνιολογικές προσεγγίσεις και με την παιδαγωγική πτυχή στο αντικείμενο της μουσικής
γενικότερα και της σύνθεσης ειδικότερα.